แต่ก่อนอยู่คนเดียวไม่เคยเหงาขนาดนี้

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ไม่สบายยิ่งอยากกลับไปหาแม่ มีอยู่คืนนึงรู้สึกไม่สบายมาก ตื่นมาตอนเกือบๆตีสี่ เพราะนอนตั้งแต่หัวค่ำ ตอนนี้มีความรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้ว เช้ามาฉันต้องซื้อตั๋วกลับไทยให้ได้ เดี๋ยวพออดัมกลับมาเราค่อยกลับมา แต่ตอนเช้ามากลับรู้สึกปกติ ไม่คิดถึงบ้านมากมายเหมือนเมื่อคืน โทรไปเล่าให้แม่ฟัง แม่ก็เป็นห่วงเห็นว่าเราไม่สบายแล้วอยู่คนเดียวด้วย แต่เราก็บอกแม่ว่าเราไม่เป็นไรแล้ว อาจเป็นเพราะอาการไข้และการอยู่คนเดียวนั่นเองเราถึงเป็นอย่างนี้ เคยดูรายการนึง จับเอาพี่น้องสองคนที่เป็นคนร่าเริงอารมณ์ดีแยกกัน คนแรกให้ใช้ชีวิตตามปกติมีสังคม มีปฏิสัมพันธ์กับคนทั่วไป ทำกิจกรรมต่างๆ สังสรรค์กับเพื่อนๆเหมือนปกติ คนที่สองให้อยู่ในอพาร์ทเม้นท์คนเดียว ไม่มีเพื่อนๆแวดล้อม ขาดการติดต่อกับญาติพี่น้อง ไปข้างนอกได้บางครั้ง แต่คือไปก็ไปคนเดียว ปรากฏว่า 1 อาทิตย์ผ่านไป ให้สองคนนี้มาเจอกัน เปรียบเทียบผลคนแรกสดใสร่าเริงเป็นปกติ แต่คนที่สองโทรม สุขภาพจิตแย่ เห็นเลยว่าแก่ลงมาก สรุป คนเราต้องการการยอมรับจากผู้คนรอบข้าง และสังคม การมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น การได้มีกิจกรรมร่วมกับเพื่อนฝูงและผู้คนรอบข้างทำให้สภาพจิตใจของคนเราดี

หน้าตาเข้าขั้นวิกฤต ตาแดงก่ำ

ถ้าจาร์ราดไม่มาภายในวันศุกร์นี้เราบินไปเพิร์ธแน่ๆ ไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวนานๆเดี๋ยวเกิดภาวะเครียด และสุขภาพจิตแย่ไปกว่านี้่ โทรคุยกับแม่อดัม แม่อดัมบอกให้รีบมาเลย ที่เพิร์ธมีอะไรให้ทำเยอะแยะ เรารู้อยู่แล้วล่ะว่าถ้าไปเราต้องสนุกและมีความสุขมากแน่ๆ เรากับหลานๆอดัมต้องมีอะไรสนุกๆทำเยอะแยะแน่นอน คิดถึงๆ วันก่อนคุยกับพ่ออดัม เสียงเจ้าลิงจ๋อน้อยสองคนก็ดังแทรกมาในโทรศัพท์ แม่อดัมบอกว่าพ่ออดัมพาเด็กน้อยสองคนนั้นไปทำงานด้วย แล้วพอกลับมาก็จะให้ค่าขนม แล้วก็จะพาไปซื้อขนม เป็นค่าจ้างที่ไปด้วย เรานึกภาพออกเลยว่าเลียมกับโจชัวร์สนุกกันขนาดไหน เพราะได้ยินจากเสียงทางโทรศัพท์แล้ว ฟังดูมีความสุบซะขนาดนั้น แอบอิจฉาเด็ก :D

ลิงจ๋อน้อยๆ

นางฟ้าน้อยๆ

 เพื่อนเล่นอีกทีม

จริงๆแล้วถ้ามีอะไรเฮนรี่ก็บอกให้เรียกได้ทุกเวลา จะให้พาไปไหนมาไหน หรือว่าต้องการอะไร ไม่ต้องอายที่จะเอ่ย ไม่ต้องเกรงใจ แต่เราก็คิดว่าไม่เป็นไรเรามันบิ๊กเกิร์ล เรื่องจุกจิกไม่อยากไปรบกวนใคร แต่ว่าใบขับขี่ก็ยังไม่ได้ทำ จริงๆแล้วให้ใช้ใบขับขี่ไทยไปได้สามเดือน แต่ว่าปัญหาอยู่ที่ฝีมือการขับรถเรามันแย่ขนาดหนัก ตั้งแต่ได้ใบขับขี่มาเมื่อสองสามปีที่แล้ว ก็ไม่ได้ขับรถเลย พอมาขับอีกทีทำเอาอดัมร้องเสียงหลงไปเลย ตอนนี้ก็เลยไม่อยากขับไปไหนมาไหนคนเดียว ซุปเปอร์มาร์เก็ตแถวบ้านก็ใกล้ๆ เดินถึง ถ้าอยากไปเดินเตร่ซื้อของ

ช่วงที่ผ่านๆมา ก็มีไปข้างนอกเหมือนกัน ไปช้อปปิ้งกับทาริกตามปกติ แล้วก็ก่อนทาริกไปวิกทอเรียเมื่อวันพฤหัสก็ไป window beach market พอดีไปเจอะทีช่าที่มากับพ่อแม่และพี่ชาย ทีช่าก็เลยแยกมาเดินด้วย ทีช่าเนี่ยเป็นสาวที่ทาริกกำลังจีบอยู่ ก็เดินกันเยอะเหมือนกัน เหมือนตลาดนัดกลางคืนบ้านเรา สนุกดี มีการแสดงด้วย แต่ไม่ได้ดูครบทุกอย่าง กะเดินให้ทั่วว่างั้น

เมนูอาหารช่วงที่อยู่คนเดียว ถ่ายมาเท่าที่นึกได้ก่อนกินว่า เอ๊ะน่าจะถ่ายไว้ ส่วนอาหารฝรั่งเนี่ยๆ ลืมไปได้เลย ไม่อยากถ่ายยยยยยยยย หุ

แกงฟัก

ลาบหมู ส่วนใหญ่ก็ใช้ผักจากที่ปลูกไว้หลังบ้านมาทำ

ผักที่ปลูกไว้หลังบ้าน

ส้มตำ (ตอนทำลาบกับส้มตำเนี่ย เปิงโปงลางที่เป็นเพลงบรรเลงฟังไปด้วยเนี่ยมันได้อารมณ์เจงๆ)

เพื่อเป็นการไม่ทำให้เซ็ง นอกจากอ่านหนังสือ ฟังเพลง เล่นเน็ท และดูทีวีแล้ว ก็ขยันออกกำลังกายทุกวันเหมือนกันนะ ออกจะบ้าๆหน่อยนึงที่นั่งถ่ายรูปตัวเอง เหอๆ อย่างว่าแหละ ช่วงนี้ออกจะเพี้ยนๆหน่อยนึง

ข้อความบางข้อความจากลิงน้อย ช่วงที่ไม่สบาย ที่อยากเอามาแปะไว้

ส่งข้อความกันทุกวัน (เมื่อวานวันเดียวส่งมา 36 ข้อความ) บางวันก็แอบโทรมา

รีบกลับมาเร็วๆนะ