วันนี้ไม่เป็นเหมือนวันศุกร์ เพราะรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว

ถึงแม้จะรู้สึกเพลียนิดหน่อยจากการนอนไม่พอก็ตามที

เมื่อวันศุกร์ ไม่รู้เป็นอะไร เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าไปทั้งตัว

เราเองเดาว่าคงเป็นเพราะเรานอนดึกติดต่อกันหลายวันเกินไป

เลยทำให้ร่างกายเราอ่อนเพลีย

วันเสาร์ ฟื้นคืนชีพ เพราะได้นอนเต็มอิ่ม (ตื่นสายอีกต่างหาก อิอิ )

ก็เลยไปดูหนัง Pirate of the Caribbean กันกับอ้อม

ผลพลอยได้จากการออกไปนอกบ้านวันเสาร์ ก็ได้กระโปรงมาตัวนึง

กับรองเท้าอีก 1 คู่

ไปเจอแจ๊คเก็ตตัวนึงถูกใจมาก แต่ตัดใจไม่ซื้อ

พอตกกลางคืนมา ก่อนนอนยังนึกถึงไม่หาย

พอเช้าวันอาทิตย์มา อาบน้ำแต่งตัว แล้วก็ตรงดิ่งไปที่ห้างทันที (ความตั้งใจสูงมากๆ)

แต่ว่า ก่อนที่เราจะไปซื้อที่ร้านที่เราหมายตาเอาไว้เราก็พยายามไปเดินหาที่ร้านอื่นก่อน

เผื่อจะเจอที่ถูกใจกว่าและสวยกว่า แต่ก็มาตายรังที่แจ๊คเก็ตตัวนี้เหมือนเดิม

มันทำให้เรานึกถึงคำพูดของแม่

ที่บอกว่า .....

ถ้าเราเดินเข้าไปในร้านแล้วประทับใจเสื้อตัวหนึ่ง แต่เรายังไม่ซื้อ

เราพยายามเดินหาต่อไปเพราะคิดว่าอาจจะมีเสื้อตัวอื่นที่คิดว่าสวยกว่าและถูกใจกว่า

แม่บอกว่าต่อให้เจอเสื้อเป็นสิบยี่สิบตัว เราก็ยังจะไม่ลืมเสื้อตัวแรก

มันเหมือนกับความรัก ที่เราจะไม่ลืมผู้ชายคนแรกที่เรารักและประทับใจ

เราเห็นด้วยกับแม่เพราะคำพูดนี้มันจริงกับกรณีของเรา

เธอคืนคนแรกที่ทำให้เราได้รู้จักคำว่ารัก

ทั้งที่แต่ก่อนเคยตั้งคำถามกับตัวเองมาตลอด ว่า

อย่างไรเขาถึงจะเรียกว่า "รัก"

คนสองคนต้องรักกันขนาดไหน ถึงจะตกลงปลงใจแต่งงานกัน

แล้ว คำพูดที่ว่า ไม่มีเธอฉันอยู่ไม่ได้

หรือ ฉันสามารถตายแทนเธอได้ นั้น ความรู้สึก มัน strong แค่ไหน

แต่ทุกวันนี้เราได้พบคำตอบสำหรับคำถามเหล่านั้นแล้ว

และดีใจที่ปัจจุบันคนที่ทำให้เรารู้จักคำว่ารักคนนั้น

คือเธอคนนี้ ลิงน้อย ที่แสนจะขี้เล่น และคอยทำให้เราหัวเราะ

คอยปลอบเวลาที่เราร้องไห้

คอยให้กำลังใจเวลาที่เราท้อแท้

พูดแล้วก็คิดถึง อยากให้กลับบ้านเร็วๆจัง